بیماری

انواع طاسی‌ های غیرمادزادی به همراه ریزش مو را بشناسیم

طاسی‌ های غیرمادزادی

طاسی‌ های غیرمادرزادی شامل موارد زیر هستند:

  • طاسی منطقه ای
  • طاسی توام با ایجاد بافت جوشگاهی
  • طاسی بدون ایجاد بافت جوشگاهی

طاسی منطقه ای (alopecia areata)

اختلالی با علت ناشناخته است که در آن، لکه‌های جداگانه‌ای از طاسی برروی پوست سر افراد سالم، اعم از بزرگسال یا کودک ایجاد می‌شود.
اگر تعداد این لکه،  محدود (از ۱ تا ۳) باشد پیش آگهی آن خوب است و معمولا طی یک سال، موی این مناطق دوباره رشد خواهد کرد.

طاسی

به نظر می رسد بیماری، علت «خود ایمنی» دارد و اغلب، استرس با شروع آن در ارتباط است.
این بیماری، کاملا شایع است و ۱٪ افراد تا ۵۵ سالگی مبتلا به آن می شوند.

طاسی منطقه ای با خارش و تحریک همراه نیست و شایع ترین سن بروز آن در بچه ها،  ۴ تا ۵ سالگی است و در ۳۵٪ افرادی که قبل از ۲۰سالگی مبتلا می شوند، سابقه فامیلی این بیماری هم وجود دارد.

میزان بروز آتوپی (آلرژی) در بیمار و اعضای فامیلش ازدیاد نشان میدهد و احتمال بروز برخی بیماری های خود ایمنی دراین افراد بیشتر است، مثل:

  • التهاب تیرویید
  • ویتیلیگو
  • دیابت شیرین
  • بیماری آدیسون
  • کم خونی وخیم

موهای ناحیه مبتلا به آسانی در اثر کشیدن ملایم کنده می شوند. ممکن است در حاشیه های ضایعات فعال، موهایی که رشد می کنند به شکل علامت تعجب (!) دیده شوند که بسیار به تشخیص بیماری کمک میکند.
ابروها و مژه‌ها نیز ممکن است دچار این نوع طاسی شوند و موهای آنها به طور نسبی یا کامل بریزد.
همچنین ممکن است در قسمت هایی از بدن اندام ها، بخش مرکزی قفسه سینه، و ریش نوعی طاسی ایجاد شود.
ممکن است طاسی منطقه ای به سرعت به طاسی کامل تبدیل شود.

در طاسی منطقه‌ای، اغلب رشد دوباره مو در افراد جوان و مسن به شکل کم رنگ‌تر از طبیعی دیده می‌شود.

  درمان طاسی منطقه ای

  • به وسیله پزشک و با تزریق کورتون به داخل ضایعه
  • تجویز لوسیون ماینوکسیدیل
  •  تجویز ترکیبات ضد ایمنی موضعی
  • در موارد شدیدتر،کورتون خوراکی

 طاسی توام با ایجاد بافت جوشگاهی

در اثر تخریب فولیکول های مو ایجاد می شود که ممکن است ناشی از اختلال تکاملی، ضربه (مثل سوختگی)، تومور یا عفونت باشد. در بعضی موارد علت طاسی معلوم نیست.

طاسی

 نوعی از این طاسی، فولیکولیت decalvans نام دارد که با ایجاد دلمه و عفونت چرکی پوست سر همراه است.
لکه‌هایی از طاسی دایمی همراه با بافت جوشگاهی، بر جا می گذارد و در اثر استافیلوکوک طلایی ایجاد می شود.

نوع دیگر طاسی توام با ایجاد بافت جوشگاهی، ناشی از بیماری لیکن پلان پوست است و ضایعات آن به صورت لکه های التهابی فولیکولی قرمز کدر همراه با مناطق در حال افزایش طاسی دیده می شود.

تغییرات پوست سر در بیماری لوپوس (که از بیماری های سیستم ایمنی بدن است) شایع اند و طاسی تقریبا در  %۵۰ موارد نوع حاد و سیستمیک لوپوس وجود دارد. در نوع دیسکویید لوپوس، ضایعات پوست سردر ۲۰٪ آقایان و %۵۰ خانم ها ایجاد میشود. بافت جوشگاهی در پوست سر به شکل واضح ایجاد می شود و طاسی روی می دهد.

طاسی بدون ایجاد بافت جوشگاهی

 شامل طاسی آندروژنتیک (androgenetic)، تلوژن‌افلوویوم (telogen effluvium) و طاسی منتشر ناشی از اختلال غدد داخلی و طاسی منتشر مزمن می‌شود.

طاسی

طاسی آندروژنتیک

طاسی آندروژنتیک (طاسی نوع مردانه یا طاسی معمولی) به طور بسیار شایع در آقایان و خانمها دیده می شود.
بعد از بلوغ،  فولیکول های انتهایی موها به تدریج کوچک می شوند و ریزش مو افزایش می یابد.

ریزش مو به شکل دو طرفه  (از دو گیجگاه) شروع می شود و همراه با آن، موهای فرق سر نازک می شوند ولی فولیکول های موهای جانبی و پشت سرعادی هستند.

در خانم ها هم ممکن است الگوی ریزش موی «مردانه» موجود باشد ولی معمولا خانم ها دچار ریزش موی با الگوی لودویگ (Ludwig) می شوند و موهای فرق سر هم نازک می شود.
ریزش مو در سنین بعد از بلوغ معمولا در جنس مونث آهسته تر از جنس مذکر است ولی سرعت آن در خانم ها، پس از سن یائسگی افزایش می یابد.

تلوژن افلوویوم

نوع دیگر طاسی بدون بافت جوشگاهی است که عبارت است از ریزش موقت و منتشر مو که معمولا به دنبال استرس جسمی یا روانی (مثلا به دنبال بعضی از بیماری ها) روی می دهد.
در این موارد، ریزش مو ۶تا ۱۶ هفته طول میکشد وسپس بدون درمان، خود به خود رفع می شود.

طاسی منتشر

از دیگر انواع طاسی بدون ایجاد بافت جوشگاهی، طاسی منتشر ناشی از اختلالات غدد داخلی (مثل پرکاری و به ویژه کم کاری تیرویید، کم کاری پاراتیرویید و کم کاری هیپوفیز) است.

بعضی از داروها، مثل داروهای ضدانعقاد و اکثر داروهای مورد مصرف در شیمی درمانی موجب طاسی نوع آناژن افلوویوم می‌شوند.
سوء تغذیه هم باعث خشکی و نازکی موها می شود.
بی اشتهایی عصبی هم با نازک شدن موها همراه است.
کمبود آهن و روی، موجب طاسی منتشر می شوند.

طاسی منتشر مزمن، از دیگر انواع طاسی بدون ایجاد بافت جوشگاهی است و به صورت دایمی یا متناوب موجب ریزش منتشر می شود.

 معمولا این اختلال از ۲۵سالگی به بعد بروز می کند و در خانمها شایع تر است. فولیکول های طبیعی مو بعد از ۳۰ سالگی شروع به کاهش می کنند. اختلالات غدد داخلی، تلوژن افلوویوم، داروها و عوامل غذایی در ایجاد این نوع طاسی نقش دارند.

منبع: کتاب راهنمای جامع سلامت در خانواده

برچسب ها

الهام عروجی

«الهام عروجی»،‌ فارغ التحصیل مقطع کارشناسی ارشد رشته‌ مدیریت اجرایی است. او از سال 1396 در زمینه تولید محتوای تخصصی فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز نموده است و ‌در حال حاضر تولید محتوا در زمینه‌ی تغذیه و سلامت را در شمیم سلامتی به عهده دارد.

دیدگاهتان را بنویسید

بستن