دارو

  • لووسیتریزین / سیتریزین (LEVOCETIRIZINE/CETIRIZINE)

    سیتریزین/ لووسیتریزین (LEVOCETIRIZINE/CETIRIZINE)

    اطلاعات عمومی

    سیتریزین و لووسیتریزین جزء داروهای آنتی هیستامین طولانی اثر (ضدحساسیت) هستند. مصرف عمده آن در آبریزش های حساسیتی به ویژه در بیماری تب یونجه است. هر دو دارو در درمان حساسیت های پوستی نظیر کهیر مؤثرند. مهم ترین تفاوت این داروها با داروهای ضد هیستامینی قدیمی مانند کلروفنیرآمین در میزان رخوت انگیزی و تضعیف بر روی سیستم اعصاب مرکزی است که منجر به خواب آلودگی می شود، این داروها اثر تسکینی کمتری نسبت به بقیه داشته و در فعالیت هایی مانند رانندگی کم خطرتراند.

    لووسیتریزین / سیتریزین (LEVOCETIRIZINE/CETIRIZINE)
     

    طبقه بندی

    گروه دارویی: آنتی هیستامین ها

    خطرات ناشی از مصرف زیاد: متوسط

    میزان وابستگی: کم

    نسخه پزشک لازم است.

    نام های تجاری: آلرتک، بنادریل، بوتزهایفیور، پیریتز، زیرتک (Zyrtec) و اکسیزال (لووسیتریزین)

    اطلاعات دارویی

    دارویی که تجویز شده برای درمان بیمارستان مناسب است. از تغییر دوز آن بدون دستور پزشک خودداری کنید.

    شکل دارویی: قرص، مایع

    تعداد دفعات و زمان مصرف: روزانه ۲-۱ عدد

    مقدار مصرف در بزرگسالان

    سیتریزین ۱۰ میلی گرم روزانه (بزرگسالان و کودکان بزرگ تر از ۶ سال)

    سیتریزین ۵ میلی‌گرم روزانه (کودکان ۲-۵ ساله برای فقط بیماری تب یونجه)

    لووسیتریزین ۵ میلی گرم روزانه

    شروع اثر: ۳-۱ ساعت

    مدت اثر: تا ۲۴ ساعت

    رژیم غذایی توصیه شده: از مصرف غذاها و میوه های حساسیت زا مانند فلفل دلمه ای، ادویه جات، کنسرو ماهی، تون، خربزه، انگور و توت فرنگی خودداری کنید.

    ذخیره سازی: در دمای اتاق و به دور از دسترس اطفال

    فراموش کردن یک وعده مصرف دارو: یادتان آمد بلافاصله مصرف کنید از دو برابر کردن دوز بعدی خودداری نمایید.

    قطع مصرف دارو: این دارو برای مصارف طولانی تجویز نمی شود، بنابراین با قطع مصرف آن هیچ مشکلی به وجود نمی آید.

    مصرف بیش از اندازه: معمولا مشکل خاصی به وجود نمی آید، ولی با بروز تهوع یا سرگیجه و یا عوارض قلبی بلافاصله به پزشک تان اطلاع دهید.

    مصرف طولانی مدت: معمولا مشکل خاصی به وجود نمی آید (به استثنای اطفال)

    توصیه های ضروری

    فردی که مستعد حساسیت است باید از ورود گرده گیاهان به خصوص در فصول بهار و پائیز به درون اتاق جلوگیری نماید، در روزهایی که باد شدید می وزد و هوا بسیار گرم است درون خانه باشد، از درختان گرده ساز مانند افرا، غان، تبریزی، بلوط و گردو دوری کنید، از نگهداری حیوانات خانگی پرهیز نمائید، هر نوع داروی مصرفی را از نظر حساسیت زایی مورد توجه قرار دهید.

    لباس های نخی پوشیده و از پوشیدن لباس های مواد دار خودداری کنید.

    در هنگام شستشو با مواد پاک کننده از دستکش پلاستیکی استفاده کنید.

    در هنگام گردگیری از دستکش نخی استفاده کنید.

    نحوه دفع دارو: از ادرار

    اقدامات احتیاطی خاص

    مطمئن هستید پزشک تان می داند که:

    سابقه طولانی در بیماری های کبدی یا کلیوی دارید.

    آب سیاه دارید .

    سایر داروها را همزمان مصرف می کنید.

    دوران حاملگی: ایمنی مصرف آن در دوران بارداری تأیید نشده است.

    دوران شیردهی: این دارو در شیر ترشح می شود و ممکن برای شیرخوار مضر باشد.

    نوزادان و کودکان: مصرف سیتریزین در کودکان زیر ۲ سال ممنوع است و مصرف لووسیتریزین در کودکان زیر ۶ سال توصیه نمی شود.

    بالای ۶۰ سالگی: مشکل خاصی ندارد.

    رانندگی و مشاغل پرخطر: از مصرف این دارو در حین انجام فعالیت هایی که نیاز به دقت دارد مانند رانندگی خودداری کنید.

    الکل: کمتر مصرف شود.

    عوارض جانبی

    مهم ترین عارضه این دارو بصورت زیر است:

    • رخوت زایی
    • خشکی دهان
    • خستگی

    عوارض جانبی با کم کردن میزان دارو به ۵ میلی گرم دوبار روزانه کاهش می یابد.

    تداخل دارویی( مصرف همزمان با سایر داروها)

    اثرات این دارو در مصرف همزمان با داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای (مانند آمیتریپتیلین)، ضد روان پریشی و برخی داروهای ضد پارکینسون افزایش می یابد.

    این دارو اثرات مسکن ها، ضدافسردگی ها، ضداضطراب ها و داروهای ضد روان پریشی را افزایش می دهد.

    توجه: برای انجام آزمایش حساسیت باید ۲ روز قبل از آزمایش مصرف این دارو قطع شده باشد.

  • پنی سیلین | اطلاعات عمومی، توصیه ها و عوارض آن

    پنی سیلین – وی (PENICILLIN-V)

    اطلاعات عمومی

    پنی سیلین – وی که به آن فنوکسی متیل پنی سیلین می گویند، خوراکی است و برای طیف وسیعی از عفونت ها تجویز می شود. عفونت های شایع تنفسی از جمله برخی عفونت های لوزه، حلق و عفونت های گوش غالبا به این دارو پاسخ می دهند.

    همچنین این دارو در درمان بیماری های لثه نیز مؤثر است. پنی سیلین وی در درمان عفونت های شایع ناشی از باکتری استرپتوکوک از جمله مخملک و باد سرخ (عفونت پوستی) مؤثر است. این دارو بصورت طولانی مدت برای درمان عود تب روماتیسمی که یک بیماری نادر اما بالقوه خطرناک است، بکار می رود.

    همچنین از این دارو برای پیشگیری از عفونت های ناشی از برداشتن طحال در کم خونی سلول داسی استفاده می شود. همانند سایر آنتی بیوتیک های پنی سیلین، جدی ترین عارضه جانبی آن که بندرت در حالت حساسیت رخ می دهد، می توان از شوک، خس خس سینه و بثورات جلدی در افراد مستعد نام برد.

    پنی سیلین | اطلاعات عمومی، توصیه ها و عوارض آن

    طبقه بندی

    گروه دارویی: آنتی بیوتیک

    خطرات ناشی از مصرف زیاد: کم

    میزان وابستگی: کم

    نسخه پزشک لازم است.

    نام های تجاری: آسپین، تنکیسین، پن-وِ (Pen-Vee)

    اطلاعات دارویی

    دارویی که تجویز شده برای درمان بیماری تان مناسب است از تغییر دوز آن بدون دستور پزشک خودداری کنید.

    شکل دارویی: قرص، محلول

    تعداد دفعات و زمان مصرف: روزی ۴ بار و حداقل ۳۰ دقیقه قبل غذا

    مقدار مصرف در بزرگسالان: بالغین، روزی ۴-۲ گرم؛ کودکان، کاهش مقدار مصرف براساس سن

    شروع اثر: ۲-۱ روز

    مدت اثر: تا ۱۲ ساعت

    رژیم غذایی توصیه شده: ندارد

    ذخیره سازی: در ظروف در بسته در جای خنک و خشک و دور از دسترس کودکان قرار دهید.

    فراموش کردن یک وعده مصرف دارو: به محض یادآوری مصرف کنید. اگر قرار است نوبت بعدی در ۲ ساعت آینده باشد، یک نوبت را اکنون مصرف کنید و از مصرف نوبت بعدی صرف نظر نمایید.

    قطع مصرف دارو: دوره درمان را کامل کنید. حتی اگر احساس بهبودی کردید، ممکن است عفونت اولیه هنوز وجود داشته باشد و در صورت قطع درمان، عود کند.
    مصرف بیش از اندازه: معمولا مصرف ناآگاهانه مشکلی بوجود نمی آورد ولی اگر بیش از آن مصرف شود و با علائمی غیر طبیعی بوجود آید بلافاصله به پزشک اطلاع دهید.

    مصرف طولانی مدت: مصرف طولانی مدت سبب افزایش خطر عفونت های کاندیدایی و اسهال می شود.

    توصیه های ضروری

    برای جلوگیری از عوارض گوارشی دارو را همراه غذا مصرف کنید.

    نحوه دفع دارو:

    این دارو از راه ادرار دفع می گردد.

    اقدامات احتیاطی خاص

    مطمئن هستید پزشک تان می داند که:

    • مشکل مزمن کلیوی دارید.
    • سابقه حساسیت قبلی به پنی سیلین یا سفالوسپورین ها دارید.
    • سابقه اختلال حساسیتی از جمله آسم یا کهیر دارید.
    • سایر داروها را همزمان مصرف می کنید.

    دوران حاملگی: شواهدی از خطر وجود ندارد.

    دوران شیردهی: دارو وارد شیر می شود، اما در مقادیر معمول، احتمال عارضه در شیرخوار ضعیف است. با پزشک خود مشورت کنید.

    نوزادان و کودکان: کاهش مقدار مصرف ضروری است.

    بالای ۶۰ سالگی: مشکل خاصی وجود ندارد.

    رانندگی و مشاغل پرخطر: مشکل شناخته شده ای وجود ندارد.

    الکل: مشکل شناخته شده ای وجود ندارد.

    عوارض جانبی

    اغلب بیماران در زمان مصرف این دارو دچار هیچ عارضه جانبی نمی شوند. با این حال دارو ممکن است در افراد حساس سبب واکنش افزایش حساسیتی شود.

    تداخل دارویی (مصرف همزمان با سایر داروها)

    ضد بارداری خوراکی، پنی سیلین – وی ممکن است از اثر ضدبارداری این داروها بکاهد. با پزشک خود مشورت کنید.

  • چسب میخچه | نکاتی در مورد میخچه و مصرف چسب میخچه

    چسب میخچه ، اولین درمان میخچه

    میخچه چیست؟

    میخچه در بین انگشتان، کناره ها و کف پا دیده می شود. میخچه می تواند به دلیل پوشیدن کفش نامناسب، ایستادن یا راه رفتن طولانی مدت ایجاد شود.

    درمان میخچه

    برای درمان میخچه در وهله ی اول باید:

    • به پزشک یا داروساز مراجعه کنید تا آنان تشخیص بدهند که این ضایعه حتما میخچه است.
    • سپس کفش نامناسب خود را کنار بگذارید و کفش راحت تری انتخاب کنید. (کفش حتما طوری طراحی شده باشد که انگشت ها بتوانند حرکت کنند).
    • جوراب ضخیم بپوشید و ناخن های پا را کوتاه نگه دارید.

    مدت زمان درمان میخچه

    میخچه یک شبه درمان نمی شود. پس از حدود ۲ هفته از شروع درمان، بهبود پیدا می کند و ممکن است تا ۱ ماه طول بکشد و سپس کاملا از بین برود.

    درمان میخچه با چسب میخچه

    • می توانید به طور OTC از محصولی تحت عنوان چسب میخچه استفاده کنید.
    • چسب میخچه حاوی سالیسیلیک اسید است.
    • این چسب ها معمولا زود اثر می کنند و میخچه ها را در حدود ۲ هفته از بین می برند.
    • کار با این چسب ها آسان است. (استفاده از این چسب ها دستور العمل خاصی دارد که روی بسته بندی آن ذکر شده است).
    • قبل از مصرف این چسب حتما با داروساز خود مشورت کنید و او را از سابقه ی بیماری های خود آگاه کنید.

    چسب میخچه | نکاتی در مورد میخچه و مصرف چسب میخچه

    موارد منع مصرف چسب میخچه

    چسب میخچه در افراد زیر منع مصرف دارد:

    • دیابتی
    • افراد با مشکلات کلیوی
    • افراد مشکلات کبدی
    • افراد با مشکلات در گردش خون منع

    نکاتی در مورد مصرف چسب میخچه

    • اگر پس از مصرف این چسب ها بهبودی حاصل نشد حتما به پزشک مراجعه کنید.
    • مصرف مکرر آن به هیچ عنوان توصیه نمی شود چرا که باعث زخم و عفونت می شود.
    • اگر مصرف این چسب ها موجب سوختگی شدید و یا قرمزی خیلی زیاد شد، مصرف آن را قطع کنید و سریع به پزشک و یا داروساز خود اطلاع دهید.
    • اگر این چسب اشتباها بلعیده شد سریع به پزشک مراجعه کنید.
  • خواب آورها و داروهای آرامبخش | درمورد اثرات و عوارض آنها چه می دانید؟

    آرام بخش ها و خواب آورها

    برخی از خواب آورها به صورت زیر است:

    1. بنزودیازپین ها (داروهای خواب آور) Benzodiazepines
    2. فلورازپام Flurazepam
    3. لوپرازولام (Dalmane) Loprazolam
    4. لورمتازپام Lormetazepam

    سایر خواب آورهای غیربنزودیازپینی (other non benzodiazepines)

    1. دیمن هیدرینات (Dimenhydrinate ( Dimetabs
    2. زالپلون (Zaleplon ( Sonata
    3. Zolpidem (Ambein/Edluar) زولپیدم
    4. Chlorpheniramine ( Allergy) کلرفنیرامین
    5. کلو متیازول Clomethiazole

    خواب آورها و داروهای آرامبخش | درمورد اثرات و عوارض آنها چه می دانید؟

    اطلاعات عمومی

    داروهای آرام بخش و خواب آورها در گروه های دارویی متنوعی قرار می گیرند که مهم ترین آن ها به شرح زیر هستند:

    ۱٫ بنزودیازپین ها

    داروهایی هستند که به علت عوارض جانبی اندک مصرفشان متداول است. در صورتی که این خواب آورها سهوا به مقدار زیادی مصرف شوند خطرات ناشی از آن کم و امکان بهبودی بیمار زیاد است.

    ۲٫ باربیتورات‌ها

    این گروه دارویی امروزه به ندرت تجویز می شود، احتمال وابستگی و سوء مصرف این خواب آورها بسیار زیاد است و مسمومیت ناشی از آن خطرناک می باشد، در مصارف طولانی مدت مواردی از خودکشی گزارش شده است.

    ۳٫ مشتقات کلرال

    امروزه به شکل محدودی تجویز می شود و با مصرف طولانی مدت عوارض گوارشی ظاهر می شود.

    ۴٫ سایر خواب آورهای غیربنزودیازپینی

    وابستگی به این گروه دارویی در حد متوسطی ایجاد می شود. بنابراین میزان مصرف آن کاهش یافته است.

    سایر داروهایی که اثرات خواب آوری دارند:

    آنتی هیستامین ها و داروهای ضدافسردگی موجب رخوت‌زایی می‌شوند ولی به صورت تخصصی جهت بی خوابی تجویز نمی شوند.

    نحوه اثر

    بیشتر خواب آورها روی مغز اثر گذاشته و موجب تضعیف عملکرد آن می شوند. این داروها با واکنش های شیمیایی ویژه ارتباط سلول های عصبی را کاهش می دهند در نتیجه فعالیت مغزی کاهش می یابد.

    عوارض جانبی

    این داروها در برخی افراد موجب بروز تفکرات خودکشی، چرت زدن‌های صبحگاهی، سرگیجه و تلوتلو خوردن می شود.

    اغلب مصرف کنندگان از انجام فعالیت هایی که نیاز به دقت فراوان دارد مانند رانندگی عاجزند.

    سالمندان مصرف کننده داروهای خواب آور ممکن است دچار منگی شوند، انتخاب نوع خواب آور در این گروه سنی باید با دقت انجام شود.

    هشدار

    بعد از چند شب بدن نسبت به این داروها مقاومت نشان داده و اغلب افراد دوز دارو را بالا می برند. میزان وابستگی روانی و جسمی به خصوص در زیر گروه داروهای آنتی هیستامینی بسیار بالا است. پس از مدتی مصرف اگر داروهای خواب آور یک باره قطع گردد، بدن واکنش نشان داده و ممکن است فرد دچار حالت اضطراب، تشنج و گاهی اوقات توهم شود.

    برای درمان بی خوابی بیشتر بخوانید:درمان غیردارویی بی خوابی

  • بروفن را سرخود نخورید! نکاتی درمورد مصرف بروفن!

    بروفن و ایبوپروفن!

    بروفن ، ایبوپروفن ،پروفن

    چرا بروفن؟

    ایبوپرفن یکی از داروهای از بین برنده ی درد از گروه NSAID ها (داروهای ضدالتهاب) است که در موارد زیر استفاده می شود:

    ۱) بهبود دردهای کم تا متوسط همچون دندان درد و میگرن.

    ۲) کنترل تب (مثلا در آنفولانزا).

    ۳) کاهش درد و التهاب در بیماری هایی که در مفاصل، استخوان ها و عضلات موجب بروز درد می شوند (مثل آرتریت روماتوئید).

    ۴) کاهش درد و التهاب در مواردی همچون آسیب های ورزشی.

    شکل های مختلف بروفن

    ایبوپروفن شامل اشکالی زیر است ولی فرم شایع تر آن همان قرص و کپسول است:

    • قرص
    • کپسول
    • شربت
    • ژل یا کرم
    • اسپری

    گاهی اوقات ایبوپروفن را با مواد دیگری ترکیب می کنند، مثلا ترکیب ایبوپروفن با یک دکونژستانت برای درمان علائم آنفولانزا در داروخانه ها موجود است.

    موانع مصرف بروفن

    اگر جزو یکی از گروه های زیر هستید نباید از ایبوپروفن استفاده کنید:

    ۱) داشتن سابقه ی حساسیت به آسپرین یا NSAID های دیگر.

    ۲) اگر قبلا و یا به تازگی زخم معده داشته اید.

    ۳) نارسایی قلبی شدید.

    ۴) بیماری کبدی شدید.

    ۵) اگر برای پیشگیری از بیماری های قلبی عروقی از دوز کم آسپرین استفاده می کنید.

    ۶)خانم های باردار نباید از ایبوپروفن استفاده کنند مگر این که پزشک برایشان تجویز کرده باشد.

    دوز مصرف ایبوپروفن:

    ۱)بزرگسالان:

    بزرگسالان می توانند ۱ یا ۲ تا قرص ۲۰۰ میلی گرمی ایبوپروفن را هر ۴ تا ۶ ساعت مصرف کنند ولی در ۲۴ ساعت نباید بیشتر از ۱۲۰۰ میلی گرم (۶ قرص ۲۰۰ میلی گرمی) بخورند.

    ۲)کودکان:

    کودکان زیر ۱۶ سال به دوز های پایین تری احتیاج دارند و این دوز بر اساس سن ها توسط پزشک یا داروساز تعیین می شود. اثر از بین برندگی درد ایبوپروفن بعد از خوردن یک دوز از آن ایجاد خواهد شد. از عوارض شایع این دارو می توان به تهوع یا استفراغ، اسهال یا یبوست، دیس پپسیا یا درد های شکمی اشاره کرد.

بستن