آب سیاه (گلوکوکوم) چیست؟ علائم و راه های درمان آن

خرید آنلاین دارو از داروخانه آنلاین داروپین

آب سیاه (گلوکوکوم)

 آب سیاه (glaucoma) بیماری است که می تواند موجب آسیب عصب بینایی و درنتیجه، کوری شود.

علائم آب سیاه:

 آب سیاه در ابتدا هیچ نوع علائمی ندارد ولی می تواند پس از چند سال موجب کاهش بینایی، و سرانجام به کوری شود.

در بسیاری از افراد، افزایش فشار داخل چشم سبب گلوکوم می شود. در جلوی چشم فضایی وجود دارد که « اتاق قدامی» خوانده می شود. مایع شفافی همواره وارد این فضا و از آن خارج می شود و وظیفه تغذیه بافت های مجاور را بر عهده دارد.

 به محلی که مایع از اتاق قدامی خارج می شود اصطلاحا «زاویه» گفته میشود که محل تلاقی قرنیه و عنبیه است. زمانی که مایع به زاویه می رسد از طریق یک شبکه اسفنجی شکل شبیه سیستم زه‌کشی از چشم خارج می شود.

 گلوکوم زاویه باز به این دلیل به این نام خوانده می شود که زاویه ای که مایع از آن خارج می شود «باز» است. با وجود این به دلایل نامشخص، سرعت حرکت مایع از خلال شبکه تخلیه کند است. کندی حرکت مایع سبب تجمع آن و بالا رفتن فشار داخل چشم می شود و این افزایش می تواند سبب آسیب دیدن عصب بینایی و کاهش دید شود. مگر آنکه فشار چشم پایین آورده شود.

 افراد بالای ۴۰ سال و اشخاصی که در خانواده شان سابقه گلوکوم وجود دارد درخطر ابتلا به این بیماری قرار دارند.

علائم بیماری گلوکوم زاویه باز:

ابتدا علامت خاصی ندارد. دید طبیعی است و دردی وجود ندارد. با ادامه بیماری، بیمار متوجه می شود که هر چند اشیایی را که در جلویش قرار دارند خوب می بیند ولی اشیایی را که در کنار قرار گرفته اند و باید از گوشه چشم به آنها نگاه کند به خوبی نمی بیند.

 بیمار مبتلا به گلوکوم در صورت عدم درمان ممکن است ناگهان متوجه شود که دید کناری ندارد. درست مانند این که از درون یک لوله به اطراف نگاه می کند. تداوم بیماری ممکن است سبب از بین رفتن باقیمانده دید حتی در مرکز و کوری شود.

درمان های مرسوم

 پزشک متخصص چشم، پس از تشخیص بیماری آب سیاه از طریق تست حدت بینایی (visual acuity) که در آن، با استفاده از چارت های مخصوص، بینایی بیمار در فواصل متفاوت مشخص می شود؛ تست میدان بینایی که در این تست دید کناری (محیطی) بیمار اندازه گیری می شود و با توجه به اینکه از دست دادن دید کناری یکی از علایم گلوکوم است این تست به تشخیص بیماری کمک میکند. معاینه عصب بینایی به دنبال متسع کردن مردمک ها به وسیله قطره سیکلوپلژیک؛ و تونومتری (که در این تست فشار مایع داخل چشم اندازه گیری می شود)، به درمان بیمار می پردازد.

هر چند گلوکوم علاج قطعی ندارد ولی درمان های رایج بیماری را کنترل می کنند و این تأییدی بر اهمیت تشخیص و درمان زودرس است. بیشتر چشم پزشکان گلوکومی را که تازه تشخیص داده شده است با دارو درمان می کنند ولی تحقیقات جدید نشان داده است که جراحی با لیزر، جایگزینی مطمئن و مؤثر است.

روش‌های درمانی گلوکوم عبارتند از:

درمان دارویی که شایع ترین نوع درمان زودرس گلوکوم است.
داروهای گلوکوم به صورت قطره های چشمی و قرص تجویز می شود.
این داروها به دو شکل سبب کاهش فشار داخل چشم می شوند.
بعضی باعث کاهش تولید مایع در چشم می شوند و بعضی به تخلیه بیشتر مایع از درون چشم کمک می کنند.

داروهای ضد گلوکوم ممکن است تا چند بار در روز تجویز شوند.
بیشتر بیماران عوارضی نشان نمی دهند ولی بعضی از این داروها ممکن است سبب سردرد شوند و یا بر روی دیگر اعضای بدن عوارضی داشته باشند.
قطره ها ممکن است سبب سوزش و قرمزی چشم شوند.

داروهای ضد گلوکوم باید تا زمانی که به کنترل فشار داخل چشم کمک میکنند مصرف شوند.
از آنجا که گلوکوم معمولا علامتی ندارد. گاهی بیماران مصرف داروی خود را قطع یا فراموش می کنند.

جراحی با لیزر به تخلیه مایع از درون چشم کمک می کند.
هرچند از این روش می‌توان در هر زمانی استفاده کرد ولی معمولا پس از آزمایش درمان دارویی به کار می‌رود.
در بسیاری موارد باید بعد از جراحی لیزری، دارو نیز مصرف شود.

در بعضی از بیماران، جراحی حدود ۸۰ تا۹۰ درصد در کاهش فشار مؤثر است.

نکته

 با اینکه جراحی گلوکوم باقی مانده دید بیماری را حفظ می کند ولی باعث بهبود دید نمی شود.

 اگرچه گلوکوم زاویه باز شایع ترین نوع گلوکوم است ولی گلوکوم، انواع دیگری نیز دارد که عبارتند از:

  •  گلوکوم با فشار طبیعی یا پایین
  •  گلوکوم زاویه بسته (که یک وضعیت اورژانس پزشکی است)
  • گلوکوم مادرزادی
  •  گلوکوم ثانویه به بیماری‌های دیگر یا به جراحی چشم که توضیح درباره این انواع از حوصله این متن خارج است.

گیاه درمانی غربی

 گینکوبیلوبا از توانایی خوبی در درمان آب سیاه برخوردار است.

پرسش وپاسخ

  • داروهای ضد گلوکوم چگونه اثر می کنند؟

 داروهای ضد گلوکوم، مانند استازولامید خوراکی یا وریدی، داروهای موضعی مسدود کننده گیرنده بتا، آنالوگ های پروستاگلاندین، داروهای مقلد a2 – آدرنژیک و پیلوکارپین باعث اتساع مردمک می شوند و از این طریق بر انسداد موجود تأثیر می گذارند. این داروها باید حتما به وسیله پزشک متخصص چشم تجویز شوند و خود درمانی با آنها خطرناک است.

منبع: کتاب راهنمای جامع سلامت در خانواده

برچسب ها
نمایش بیشتر

پاسخی بگذارید

بستن