بیماری

نارسایی دریچه میترال | علل، علائم و راه های درمان آن

خرید آنلاین دارو از داروخانه آنلاین داروپین

نارسایی دریچه میترال

در نارسایی دریچه میترال ، خون از راه این دریچه، از بطن چپ به داخل دهلیز چپ قلب نشت می‌کند. دریچه میترال از برگچه های سازنده دریچه، حلقه دریچه (که در دور برگچه ها وجود دارند)، عضله‌های پاپیلری (که برگچه ها را به بطن چپ، محکم می‌کنند تا از افتادن آنها به داخل دهلیز چپ پیش گیری شود) و طناب‌های وتری (chordae tendineae)؛ که برگچه های دریچه را به عضلات پاپیلری متصل میکنند تشکیل می شوند. اختلالات عملکرد هر یک از این قسمت ها می‌تواند موجب نارسایی دریچه میترال شود.

نارسایی اولیه دریچه میترال در اثر بیماری های مؤثر بر خود دریچه ایجاد می‌شود.

 علل ایجاد نارسایی اولیه میترال عبارتند از:

  • استحاله میگزومی دریچه میترال (میگزوم myxoma)؛ عبارت است از توموری مرکب از سلول های ابتدایی و بافت پشتیبان شبیه به مزانشیم
  • بیماری های ایسکمیک (ناشی از نرسیدن خون) قلب/ بیماری رگ های کرونر قلب
  • بیماری های کلاژن رگ ها (لوپوس اریتماتوی سیستمیک، سندرم مارفان)
  • آندوکاردیت عفونی (التهاب پوشش درونی حفرات قلب)
  • بیماری رماتیسم قلبی
  • ضربه
  • شکافتن دریچه میترال (والولوتومی میترال) به وسیله بالون (بادکنک مخصوص)
  • بعضی داروها (مثل فن فلورامین)
  • نارسایی ثانویه دریچه میترال، در اثر اتساع بطن چپ و در نتیجه، کشیده شدن حلقه دریچه میترال و جابه جایی عضلات پاپیلری ایجاد می شود.

اتساع بطن میتواند در اثر هر عاملی که موجب کاردیومیوپاتی (بیماری عضله قلب) اتساع شود (شامل نارسایی آئورت، کاردیومیوپاتی اتساعی غیر ایسکمیک) به وجود آید. نارسایی میترال شامل سه مرحله است که:

مرحله حاد، مرحله مزمن جبران شده و مرحله مزمن جبران نشده.

علائم مرحله حاد عبارتند از:

علایم نارسایی احتقانی جبران نشده قلب شامل تنگی نفس، ادم (تورم) ریوی، خستگی، تنگی نفس در وضعیت خوابیده، تنگی نفس حمله ای شبانه و نیز علایم وضعیت پایین بودن برون ده قلبی (کاهش تحمل نسبت به ورزش و فعالیت بدنی)، ممکن است کلاپس (ناتوانی شدید) قلبی عروقی همراه با شوک (شوک قلبی) در افراد مبتلا به نارسایی میترال حاد در اثر پارگی عضله پاپیلری یا پارگی طناب های وتری روی دهد. ممکن است در نارسایی میترال مزمن جبران شده، علایمی موجود نباشد و تحمل نسبت به ورزش و فعالیت بدنی، طبیعی باشد و شواهدی از نارسایی قلبی وجود نداشته باشد.

 این افراد نسبت به تغییرات جزیی وضعیت حجم داخل عروقی حساس هستند و استعداد بروز نارسایی احتقانی قلب در آنها وجود دارد. در مرحله مزمن جبران نشده ای که تحت درمان قرار نگرفته است، علایم پر فشاری ریوی و نارسایی قلب راست ایجاد می شود.

درمان های مرسوم

پس از تشخیص بیماری به وسیله پزشک، درمان آغاز می شود.

نوار قلب (ECG)

برای تشخیص نارسایی میترال، از سمع صداهای قلبی و گرفتن نوار قلب (ECG) استفاده میشود که به عنوان مثال در نارسایی میترال دراز مدت، علایم بزرگی دهلیز چپ و هیپرتروفی بطن، بطن چپ را نشان میدهد.

 در نارسایی مزمن میترال ممکن است علایم لرزش (فیبریلاسیون) دهلیزی نیز در ECG دیده شوند.
در نارسایی میترال حاد هیچ یک از این یافته ها در ECG وجود ندارند.
اندازه گیری میزان نارسایی میترال معمولا به وسیله اکوکاردیوگرافی یا MRA  (آنژیوگرافی رزونانس مغناطیسی) قلب صورت می گیرد.

در رادیوگرافی قفسه سینه افراد مبتلا به نارسایی مزمن میترال، بزرگی دهلیز و بطن چپ دیده می شود.
نشانه‌های عروق ریوی به طور معمول طبیعی هستند زیرا معمولا فشارهای سیاهرگی ریوی به طور کامل قابل ملاحظه افزایش نمی‌یابند.

اکوکاردیوگرافی

معمولا برای تأیید تشخیص نارسایی قلبی میترال از اکوکاردیوگرافی استفاده می شود.
در داپلر رنگی اکوکاردیوگرام قفسه سینه (TTE) جت خونی که از بطن چپ به داخل دهلیز چپ در طول سیستول بطنی عبور میکند دیده می شود.

در بعضی موارد به دلیل آنکه نمی توان تصاویر دقیقی از دهلیز چپ و سیاهرگ های ریوی به وسیله TTE به دست آورد، از کاردیوگرافی از راه مری برای تعیین شدت نارسایی میترال استفاده میشود.

درمان نارسایی میترال به میزان حاد بودن بیماری و موجود بودن یا نبودن علایم اختلال همودینامیکی بستگی دارد.
درمان انتخابی نارسایی میترال حاد ثانویه به نقص مکانیکی قلب (یعنی پارگی عضله پاپیلری با طناب های وتری)، قرار دادن دریچه میترال به شکل فوری است.

چنان چه قبل از جراحی، فشار خون بیمار پایین باشد، باید پمپ بالونی داخل آئورتی به منظور بهبود خون رسانی به اعضا و کاهش شدت نارسایی میترال قرار داده شود و در صورتی که فشار خون بیمار طبیعی باشد می توان برای کاهش پس بار بطن چپ از داروهای گشاد کننده رگ استفاده کرد که متداول ترین آنها،  نیتروپروساید است.

افراد مبتلا به نارسایی مزمن میترال را نیز می توان با داروهای گشاد کننده رگ درمان کرد که متداول ترین آنها در این مورد، داروهای مهار کننده ACE و هیدرالازین هستند که می توانند جراحی را به تعویق بیاندازند.
درمان جراحی نارسایی میترال شامل دو گزینه است که عبارتند از قرار دادن دریچه میترال و ترمیم دریچه مزبور.

در حال حاضر روش های ترمیم دریچه با استفاده از کاتتر (میله مخصوص) در دست بررسی هستند.
جراحی نارسایی مزمن میترال در صورت وجود علایم اختلال عملکرد بطن چپ انجام می شود.

نکته

پیشگیری از بروز عفونت در دریچه مصنوعی به وسیله آنتی بیوتیک، قبل از درمان های دندان پزشکی ضرورت دارد.

پرسش و پاسخ

  • پیش آگهی نارسایی میترال مزمن چگونه است؟

اغلب نارسایی میترال شدید و مزمن، سیر پیشرونده ای دارد زیرا بزرگی دهلیز چپ بر روی برگچه خلفی دریچه میترال فشار وارد می آورد و آن را از سوراخ میترال دور میکند و نتیجه، اختلال عملکرد دریچه میترال را تشدید می نماید.

منبع: کتاب راهنمای جامع سلامت در خانواده

برچسب ها
نمایش بیشتر

الهام عروجی

کارشناسی ارشد رشته مدیریت اجرایی که از سال 1396 در زمینه تولید محتوای تخصصی فعالیت حرفه ای خود را آغاز نموده ام. در حال حاضر مفتخر به همکاری در تیم متخصصان شمیم سلامتی می‌باشم.

پاسخی بگذارید

بستن