بیماری

پیرگوشی یا کاهش شنوایی؛ پیشگیری و راه های درمان آن

خرید آنلاین دارو از داروخانه آنلاین داروپین

پیرگوشی

پیرگوشی (Presbycusis) یا کاهش شنوایی سنین بالا، در اکثر افراد با بالا رفتن سن ایجاد می شود. کاهش شنوایی تقریبا در ۳۰ تا ۳۵ درصد افراد ۶۵ تا ۷۵ ساله وجود دارد و تخمین زده می شود که ۴۰ تا ۵۰ درصد افراد بالای ۷۵ سال دچار این مشکل باشند.

معمولا قدرت شنیدن صداهای زیر بیشتر دچار مشکل می شود. به عنوان مثال شنیدن صدای جیک جیک پرنده ها یا زنگ تلفن دشوار می شود در حالی که فرد می تواند صدای ضعیف یک چرخ دستی در حال عبور از خیابان را بشنود.

نکته

 آقایان بیشتر و شدیدتر از خانم ها دچارپیرگوشی می‌شوند.

کاهش شنوایی ناشی از سن بالا، هر دو گوش را مبتلا می‌کند. در مراحل اولیه، کاهش شنوایی به صورت قرینه و در مورد صداهای تیز و پرفرکانس بروز می کند و سپس تمام فرکانس ها را شامل می شود. اختلال شنوایی با کاهش چشمگیر وضوح صداها همراه است. اشکال درک تکلم سایرین در محیط های پر سروصدا وجود دارد.

 شایع ترین علت پیرگوشی، تغییرات گوش داخلی در اثر افزایش سن است ولی ممکن است در اثر تغییرات گوش میانی با تغییرات پیچیده مسیرهای عصبی ای که به مغز می رسند ایجاد شود.
بخش حلزونی گوش داخلی حاوی هزاران موی ظریف است که ارتعاشات صوتی را به پیام های الکتریکی تبدیل می‌کنند.
آسیب بعضی از این موها موجب می‌شود پیام‌های صوتی به طور مؤثر منتقل نشوند و کاهش شنوایی روی دهد.
این آسیب دایمی است و با جراحی یا درمان طبی بهبود نمی یابد.

سایر علل پیرگوشی:

  • تغییرات خون رسانی گوش به دلیل بیماری های قلبی
  • افزایش فشار خون
  • اختلالات عروقی ناشی از بیماری دیابت شیرین (مزمن قند) 
  • سایر مشکلات گردش خون 

پیشگیری

 برخی اقدامات لازم برای پیشگیری از کاهش شنوایی و پیر گوشی عبارتنداز:

  • استفاده از گوشی های محافظ در محیط های پر سروصدا
  •  خودداری از حضور در نزدیکی منابع تولید صداهای زیان بخش مانند اسلحه
  •  ماشین برف روب
  •  دستگاه های صوتی پرقدرت
  •  ماشین چمن زنی
  •  ماشین چوب بری و نجاری
  •  مته های برقی و نظایر آنها

درمان های مرسوم

 پزشک متخصص گوش و حلق و بینی پس از معاینه گوش، حلق و بینی و درخواست شنوایی سنجی (اپتومتری)، میزان و نوع کاهش شنوایی را تشخیص می دهد.
پیر گوشی به وسیله جراحی با مصرف دارو قابل درمان نیست و استفاده از سمعک، معمولا تنها راه است.
وسایل کمک شنوایی مانند تقویت کننده ( آمپلیفایر) مخصوص تلفن که در داخل آن کار گذاشته می شود می توانند دربعضی موارد موجب بهبود شنوایی شوند. همچنین استفاده از سیستمهای FM که با یا بدون سمعک، امواج صوتی را مانند رادیو، با وضوح بیشتری به گوش می رسانند مفید است.
آموزش لب خوانی نیز می تواند کمک نماید.

  نکته

 سمعک‌ها در مواردی که امتیاز شناخت کلمات به زیر ۵۰٪ رسیده باشد نمی‌توانند کمک چندانی به بهبود شنوایی فرد نمایند.

از ایمپلنت های حلزونی اغلب در بچه های کوچکی که با کاهش شنوایی به دنیا می آیند استفاده می شود ولی در افراد مسن مبتلا به کاهش شنوایی شدید نیز به کار می رود.
ایمپلنت موجب ترمیم یا ایجاد شنوایی طبیعی نمیشود ولی در شرایط مناسب می تواند درک شنوایی مفید از محیط به فرد ناشنوا بدهد و کمک کند تا درک صحبت دیگران امکان پذیر شود.
ایمپلنت، وظیفه قسمت های آسیب دیده یا بدون عملکرد گوش داخلی را جبران می‌کند.

ایمپلنت، به شکل الکترونیکی صداهای مفید را پیدا می‌کند و به مغز میفرستد.
شنیدن از طریق ایمپلنت با شنیدن طبیعی تفاوت دارد ولی به بسیاری از افراد کمک می‌کند تا با سایرین و نیز از طریق تلفن ارتباط کلامی کامل برقرار نمایند.

نکته

تصمیم برای کاشت حلزون، بر عهده متخصص گوش است. این کار، پرهزینه ولی تقریبا همیشه بدون خطر است.
نکته مهم در استفاده از کاشت(ایمپلنت) حلزون، تفسیر صداهای تولید شده به وسیله آن است که به زمان و تمرین نیاز دارد و به کمک آسیب شناسان گفتاری – گویشی و ادیولوژیست ها صورت میگیرد.

پرسش و پاسخ

  • شنوایی سنجی چیست و چگونه انجام می شود؟

شنوایی سنجی (اُدیومتری ؛audiometry)، آزمایش توانایی فرد برای شنیدن صداهای دارای فرکانس های مختلف است و با دستگاه الکترونیکی مخصوصی به نام اُدیومتر و معمولا به وسیله تکنیسین ادیومتری انجام می شود.

ادیومتر، صداها یا تون هایی مانند نت‌های موسیقی دارای فرکانس‌ها یا زیر و بمی مختلف و شدت متفاوت ارسال می کند.
معمولا آزمایش در یک اتاقک عایق بندی شده از نظر صدا انجام می‌شود.
فرد مورد آزمایش،  گوشی (هدفون ) مخصوص را بر گوش خود می‌گذارد و در نتیجه، فقط تون‌های صوتی مورد آزمایش، در هر یک از دو گوش، به طور جداگانه پخش می‌شود. با شنیدن این صدا فرد مورد آزمایش، یک دست یا انگشت خود را بالا می‌آورد. ادیولوژیست به طور متناوب صدا را کمتر می‌کند و آن قدر این کار را ادامه می‌دهد که دیگر، فرد قادر به شنیدن صدا نباشد، نتایج ادیومتری بر روی منحنی (اُدیوگرام) ثبت می شود. نت‌های پایین بر روی سمت چپ و نت‌های بالا بر روی سمت راست نوار به ثبت می‌رسند. منحنی، همچنین میزان تون‌های استفاده شده را نشان می‌دهد. شنوایی با واحدهایی موسوم به «دسی بل» اندازه گیری می شود.

اُدیومتری گفتاری، نوع دیگری از اُدیومتری است که در آن، یک سری کلمات ساده با شدت های مختلف ازطریق هدفون به گوش فرد مورد آزمایش می رسد. چنان چه فرد این کلمات را بشنود، آنها را تکرار می کند. فرد دارای شنوایی طبیعی قادر است نود تا صد درصد کلمات را تشخیص دهد و تکرار کند.

منبع: کتاب راهنمای جامع سلامت در خانواده

برچسب ها
نمایش بیشتر

الهام عروجی

کارشناسی ارشد رشته مدیریت اجرایی که از سال 1396 در زمینه تولید محتوای تخصصی فعالیت حرفه ای خود را آغاز نموده ام. در حال حاضر مفتخر به همکاری در تیم متخصصان شمیم سلامتی می‌باشم.

پاسخی بگذارید

بستن