گلودرد یا فارنژیت را بیشتر بشناسید و برای پیشگیری آگاه شوید

گلودرد یا فارنژیت

گلودرد

گلودرد یا التهاب حلق (فارنژیت pharyngitis) که منشا آن یکی از موارد زیر است:

  1. در اکثر موارد (۹۰٪) منشاء عفونت ویروسی دارد.
  2. در بقیه موارد به علل میکروبی ایجاد می شود.
  3. مواد آلوده کننده و یا مواد شیمیایی نیز می توانند موجب گلودرد شوند.

آدنوویروس‌ها

  • آدنوویروس‌ها شایع ترین ویروسهای ایجاد کننده گلودردهای ویروسی هستند.
  • به طور معمول میزان بزرگی غدد لنفاوی گردن در آنها خفیف است.
  • باعث قرمزی حلق نمی شوند ولی گلودرد شدید ایجاد میکنند.

ارتو میگزو ویریدا

ارتو میگزو ویریدا، عامل ایجاد آنفلوآنزا، از دیگر ویروس های ایجاد کننده گلودرد است. علائم آن:

  • افزایش سریع و شدید دمای بدن
  • سردرد
  • گلودرد و درد تمام بدن

ویروس اپشتاین

ویروس اپشتاین – بار ( Epstein- Barr) عامل ایجاد بیماری مونونوکلئوز عفونی تب غده ای است که بصورت زیر است:

  • تورم قابل ملاحظه غده لنفاوی
  • التهاب لوزه توام با ترشح چرکی
  • قرمزی و تورم چشمگیر حلق

ویروس هرپس سیمپلکس

ویروس هرپس سیمپلکس و ویروس سرخک هم می توانند موجب گلودرد شوند. شایع ترین عامل میکروبی گلودرد، استرپتوکوک گروه A است که از طریق باکتری های موجود در هوا و گاهی در اثر تماس مستقیم با بزاق یا ترشحات بینی فرد مبتلا منتقل می شود. این باکتری گاهی هم از طریق غذا و به ویژه شیر آلوده انتقال می یابد. نشانه های بیماری، عمومی تر از گلودردهای ویروسی است و علایم بیشتری وجود دارد. معمولا غدد لنفاوی، بزرگ و حساس است و گلو به رنگ قرمز روشن و به شکل متورم و ملتهب دیده می شود و ممکن است تب، سردرد، درد عضلانی و مفصلی وجود داشته باشد. در کودکان، تهوع، استفراغ و درد شکم شایع تر است.

دیفتری

دیفتری، نوعی عفونت تنفسی تهدیدکننده حیات است که به وسیله «کورینه باکتریوم دیفتریا» (Corynebacterium diphteria) ایجاد می شود و علی رغم اینکه امروزه در اثر واکسیناسیون تا حد زیادی ریشه کن شده است ولی هنوز هم در کشورهای جهان سوم، و به شکل رو به افزایش در بعضی مناطق اروپای شرقی وجود دارد.

درمان های مرسوم

پس از تشخیص بیماری که به وسیله پزشک و از طریق مشاهده و در صورت لزوم، تهیه نمونه از ترشحات حلق و یا لوزه به منظور انجام تست صورت می گیرد، درمان اختصاصی فارنژیت، براساس عامل ایجاد آن آغاز میشود. البته اکثر فارنژیتها طی چند روز ، بدون درمان نیز بهبود می یابند و درمان اصلی، درمان علامتی است که عبارت است از:

  • استراحت
  • مصرف مایعات به مقدار زیاد (که موجب رقیق شدن ترشحات پشت حلق و پاک شدن آنها میشود)
  • روزانه چند بار غرغره با آب نمک رقیق (نصف قاشق چای خوری نمک در یک لیوان آب ولرم)
  • مصرف مسکن هایی مثل استامینوفن، و ایبوپروفن (تحت نظر پزشک) .

در گلودردهای باکتریایی، ممکن است پزشک نوعی آنتی بیوتیک تزریقی یا خوراکی (مانند پنی سیلین، آموکسی سیلین، اریترومایسین، یا سفالکسین) تجویز نماید.
مصرف آسپیرین در کودکان زیر ۱۲ سال به دلیل احتمال ایجاد عارضه خطرناکی به نام «سندرم ری» ممنوع است.
چنان چه گلودرد چرکی به درمان آنتی بیوتیک هایی مثل پنی سیلین جواب ندهد و یا در سایر موارد مشکوک ، باید درمان آنتی بیوتیکی براساس نتیجه کشت و آنتی بیوگرام حلق انجام شود.

درمان تغذیه ای

مصرف غذاهای آبکی یا نرم از تحریک گلو جلوگیری میکند. عدم مصرف مواد محرک مانند فلفل، ادویه جات و ترشی توصیه می شود.

پیشگیری

جدا کردن لیوان، قاشق و بشقاب فرد مبتلا از سایرین و شستشوی آنها با آب داغ و صابون یا با ماشین ظرف شویی.
جداکردن وسایل بهداشت شخصی بیمار، مانند حوله و مسواک. بهتر است پس از بهبود بیماری، مسواک تعویض شود.

نکته

دود و سایر آلاینده های هوا مثل بخار مواد ضدعفونی کننده خانگی یا رنگ، باعث تحریک و تشدید گلودرد میشوند.

پرش و پاسخ

 گلودردهای چرکی چه عوارضی دارند؟

 تب روماتیسمی حاد، شناخته شده ترین عارضه فارنژیت استرپتوکوکی حاد است ولی خوشبختانه احتمال بروز آن زیاد نیست. عوارض دیگر عبارتنداز :

گلومرولونفریت حاد (التهاب حاد گلومرولهای کلیه) ، ماستوییدیت، سینوزیت، باکتریمی (وجود باکتری در خون) و پنومونی (ذات الریه) . البته باید دانست که احتمال بروز تمامی این عوارض، ضعیف است.

منبع: کتاب راهنمای جامع سلامت در خانواده

برچسب ها

دیدگاهتان را بنویسید

بستن